Woźniakowscy.

Witam po długiej nieobecności. Przeglądałem dokumenty dotyczące Woźniakowskich,
które udało mi się odnaleźć i okazuje się, że rodzina mojej praprababki Anny Woźniakowskiej
żony Pawła Tkaczyka pojawiła się w Józefinie (stamtąd pochodziła Anna) około roku 1862.
Można to wywnioskować z aktu urodzenia najstarszego brata Anny a jednocześnie najstarszego z
dzieci Kazimierza Woźniakowskiego, Józefa który urodził się w Rembelszczyźnie a akt chrztu spisano
w Długiej Kościelnej.

Kazimierz Woźniakowski ojciec Anny a mój 3xpradziadek urodził się w miejscowości, która
prawdopodobnie już nie istnieje a nazywała się Ruskowe Brody. Dziś jak widać na mapie
została tylko ulica o tej nazwie co widać poniżej.

Oto akt urodzenia Kazimierza z 1841 roku.

A kolejny akt to małżeństwo Kazimierza z Krystyną Rembelską w 1859 roku.
Ślub odbył się w Rembelszczyźnie (mapka powyżej)

Natomiast ojciec Kazimierza, Paweł Woźniakowski urodził się w 1814 roku w Brzeziu w parafii
Wienieckiej. Co spowodowało że znalazł się w okolicach Izabelina trudno dziś powiedzieć.

Tak czy inaczej 01-02-1835 roku Paweł poślubił Józefę Gmurowską z Ryni, córkę Józefa i
Franciszki z Cichockich i dał początek Woźniakowskim w tamtym rejonie.

Najstarszy Wożniakowski o jakim wiem to Wawrzyniec ojciec Pawła a mój 5x pradziadek.
Kiedy się urodził i gdzie niestety nie wiem. Swojego czasu próbowałem skontaktować się z
proboszczem z Brzezia ale żadnej odpowiedzi nie otrzymałem. Byc może próbę kontaktu ponowię
jak będę miał więcej czasu na genealogię.

Pozdrawiam Bogdan.

Tkaczyk Józefa żona Wojciecha cd.

Dziś przypada osiemdziesiąta siódma rocznica śmierci Józefy Miros zd. Tkaczyk mojej praprababki. Zmarła 1-11-1927 roku w wieku 69 lat w Olesinie.

------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------
Jak poprzednio w akcie małżeństwa z Janem Gańko ujęto jej 3 lata, tak w akcie zgonu 2 lata jej dodano.
Według dokumentów miała 67 lat. Czy to teraz jest ważne? Oceńcie sami.
Niestety nie mogę odnaleźć jej nagrobka, być może został zapomniany a być może pochowano obok niej męża, Wojciecha tylko tabliczka z jej danymi nie zachowała się. Jeżeli jest ktoś kto wie gdzie jest pochowana, proszę o informacje.

-----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

Jej mąż Wojciech Miros jest wykonawcą krzyża, który stoi przy ulicy Staropolskiej w Olesinie.

-----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

Na kamieniu można odczytać rok 1922 oraz inicjały WM.

-----------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

Krzyż ten prawdopodobnie upamiętnia jakąś bitwę z okresu wojny z Rosją w 1920 roku.
Pierwotnie stał po drugiej stronie drogi przy lipie, która tam rośnie.

Dziś dzień Wszystkich Świętych, zapalmy płomyk na znak pamięci o zmarłych, bo 
" Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci"


Pozdrawiam Bogdan.

Ach !!!! Co to był za ślub!

W zielonym płaszczyku - Eugenia Ostrowska z domu Frelak.

Rozpoznajecie swoich bliskich?
Od lewej:
Kobza Aniela
Sadowski ###
Bogucka Zdzisława
Ostrowski Roman
dziecko: Mioduszewska Teresa
Pan Wojdyga ### 
Frelak Eugenia
Starsza pani: Ostrowska Marcyjanna
Z tyłu: Książek Janina
Trzy osoby z tyłu...nierozpoznane.

Kąty Mrowiskie, Kąty Dębskie.

Indeksując akta urodzeń z parafii w Długiej Kościelnej od 1826 roku prawie do końca XIX wieku,napotykam nazwy miejscowości, które już nie istnieją. Są to Kąty Mrowiskie i Kąty Dębskie.
Zastanawiałem się czasem gdzie te Kąty były. Natknąłem się na Atlas Królestwa Polskiego z 1826 roku
i sprawa się wyjaśniła.

---------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------

Jak widać na mapie Kąty Dębskie to dzisiejsze Mrowiska, Chobot, Desno, Krzewina.
W jednym z aktów możemy przeczytać :

----------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

"Działo się we wsi Długa Kościelna dnia 4.08.1828 roku o godzinie szóstej po południu.Stawił się Franciszek Malesa włościan w Kątach Dębskich zwanych Mrowiska w pokomornym zostający .....  ."

Jak widać obydwie nazwy, Kąty Dębskie i Mrowiska funkcjonowały jednocześnie do 1845. Po tym roku nazwa Kąty Dębskie nie pojawia się już, zostają tylko Mrowiska.

Podobna sytuacja jest z Kątami Mrowiskimi. Nazwa Olesin pojawia się w 1847 roku i funkcjonuje do dziś, natomiast nazwa Kąty Mrowiskie po roku 1862 już nie występuje.

Zachęcam do obejrzenia tego atlasu, wielu miejscowości jeszcze wtedy nie było,zmieniły się też nazwy niektórych.
Kiedyś OKONIEW  dziś OKUNIEW
kiedyś RZACHTA   dziś RZAKTA

Atlas Królestwa Polskiego, składający się z 8 map geograficznych, z których każda wystawia jedno Województwo, jest to:Krakowskie, Sandomierskie, Kaliskie, Lubelskie, Płockie, Mazowieckie, Podlaskie i Augustowskie

Bogdan.

Józef i Marcyanna Ostrowscy.

--------------------------------------------------------------------------------

 -------------------------------------------------------------------------------
Pradziadka Józefa tak naprawdę nie pamiętam a prababkę Marcjannę pamiętam jako już leciwą kobietę.
Tych dwoje pobrało się w 1912 roku 11 listopada,on miał wtedy 22 lata był synem Tomasza  i Katarzyny z Klatkowskich małżonków Ostrowskich, ona lat 20 córka Wojciecha  i Józefy z Tkaczyków małżonków Miroszów.
Oto akt ich ślubu.

--------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------
W 1913 roku 06 września urodziło im się pierwsze dziecko, było to jeszcze w Mrowiskach bo tam w domu rodzinnym Józefa początkowo zamieszkali. Potem jednak przenieśli się do Olesina do domu rodzinnego Marcyanny i tak Ostrowscy pojawili się w Olesinie. Stefan bo tak dali pierworodnemu na chrzcie był moim dziadkiem.
Oto jego akt urodzenia.

---------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------
Bogdan.

Olesin

Patrząc na mapę naszego terenu z okresu Powstania Listopadowego z 1831r. nie ma jeszcze na niej miejscowości Olesin. Teren ten należy do dóbr majątku Dębe Wielkie, rosną tu bory dawniej \\"Puszczy Dębskiej\\". Jest tylko zaznaczone gospodarstwo zwane \\"Kąty\\". Pierwsza nazwa miejscowości Kąty Mrówcze (zwano też Mrówiska Kąty) pojawia się po nadaniu ziemi włościanom na mocy \\"najwyższego ukazu\\" z 12.02.1864r. Nadano ziemię, a potem nabywano. Pojawiły się nazwiska tych, którzy wykarczowali bory i zasiedlili tę miejscowość. Są to: Jan Grabowski, Jan Malesa, Franciszek Walesiak, Piotr Kuciński, Lesiński, Miros, Piotrkowicz, Jackiewicz, Książek, Tkacz i inni. Nazwa Olesin pojawia się po 1887 r, posiada już 22 gospodarstwa i 2 folwarki. Dzieli się na przysiółki - oto ich nazwy: Olesin Dolny, Olesin Mały (zwany też Olesinkiem - był to folwark p. Rozena), Olesin Górny oraz Olesin Duży (był to folwark rosyjskiego pułkownika, a może generała, majątek ten nabył potem senator p. J. Zagleniczny). Oto kilka ciekawostek dotyczących Olesina: 1. bitwa pod Dębem Wielkim w 1831r. była rozegrana częściowo na polach Olesina. 2. w okresie Powstania Styczniowego powstańcy stoczyli potyczkę z wojskiem carskim, trzech czy czterech powstańców powiesili rosjanie przy drodze do Cezarowa (dzięki p.Piotrkowiczom dowiedziałem się o miejscu pochówku tych żołnierzy, stał tam przed laty krzyż). 3. właściciel \\"Olesinka\\" p.Rozen (wyznania mojrzeszowego) założył szkołę początkowego nauczania - tu podjęła pierwszą swą pracę nauczycielki, niezapomniana Józefa Fiałkowska. 4. gospodarz Tkacz był w Komitecie Budowy Kościoła w Dębem W., a rosjanin -właściciel folwarku ufundował obraz Matki Boskiej Częstochowskiej (znajduje się w zakrystii naszego kościoła). 5. Senator J.Zagleniczny (jeden z pierwszych w kraju) zmeliorował swój majątek, założył \\"letnisko szkolne\\", w którym uczyła się i wypoczywała warszawska młodzież w okresie letnim z Gimnazjum J.Zamoyskiego z Warszawy z ul.Smolnej. Podarował sadzonki drzew, które młodzież z dębskiej szkoły posadziła na naszym cmentarzu. Senator i p.B.Książek byli chrzestnymi sztandaru O.S.P. w Dębem Wielkim.
----------------------------------------------------------------------------------
Tekst powyższy zaczerpnąłem ze strony pana Bramowskiego (autorem tekstu jest pan Majszyk), który bardzo ciekawie prezentuje historię naszego regionu.
Jednak jeżeli chodzi o pierwsze wzmianki o Olesinie,znalazłem wpis w metryce urodzeń z 1847 roku, który mówi że Stanisław Jackiewicz ojciec chrzestny dziecka, mieszka w Olesinie, czyli w 1847 roku nazwa Olesin już funkcjonowała.

Oto fragment tego aktu urodzenia.

--------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

W 1849 pojawia się nazwa "Kolonia Olesin"

---------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------

W tym samym roku pojawia się bardzo ciekawy akt urodzenia z którego można się dowiedzieć o wieczystym posiadaczu Kolonii Olesin, Kazimierz Mroczek.

----------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------

Wracając do tekstu pana Majszyka o uwłaszczeniu z 1864 roku, pojawia się nazwisko Tkacz, był to Piotr Tkacz (Tkaczyk) syn Michała. Jeżeli zachowała się mapa Olesina z tego okresu a była (wiem gdzie szukać),to poznamy kto, ile i gdzie tej ziemi dostał.Nie na próżno mówiono, to "Tkaczowizna", to "Mirosowizna".
Od właściciela Olesinka ROZENA posiadłość odkupił Józef Malesa, mój pradziadek za ..... zł. Wiem za ile bo odnalazłem dokumenty a w Komitecie Budowy Kościoła w Dębem Wielkim był Tkacz Paweł, prapradziadek mój.

Wszystko to ciekawe jest, zastanawia mnie rzecz następująca, dlaczego OLESIN?, od czego ta nazwa się wzięła?
Oles - Oleś, Oleś - Aleksander?

Czy w tym kierunku szukać, czy na cześć jakiegoś Aleksandra powstała nazwa Olesin?
.

Pozdrawiam Bogdan.

Grzybiarze

Naklejki na słoiki są, Asiu dziękujemy. więc na grzybki szybciutko popędziliśmy i efekt jest taki, jak widać na zdjęciu.

Zbierania około 4 godziny a czyszczenia, obierania, mycia .. itd. dwa dni. No ale cóż, chce się grzybków trzeba zapracować, nazbieraliśmy ich około 20 kg.Tu podziękowania dla Marianny :-).

Grzybki zamarynowane, część ususzona było też co pojeść,moja żona jak zwykle się spisała (ja też pomagałem).

Las daje nam to, co ma najlepszego a "my" nie szanujemy go bo śmieci jest w nim cała masa.
Nie będę tego komentował bo na naszym blogu brzydkie słowa nie powinny się pojawiać.

"LEŚNI WYWALACZE ŚMIECI" zastanówcie się, co po sobie zostawicie, co będą myślały o was dzieci,
wnuki, prawnuki? Jaki Świat im zostawicie????

--------------------------------------------------------------------------------
Czy ktoś rozpozna ludzi na tym zdjęciu? Zrobione było gdzieś w Olesinie.

Bogdan.

Paweł i Konstancja.

Dlaczego to małżeństwo tak krótko trwało trudno powiedzieć, pół roku po ślubie Konstancja zmarła, to wiemy z ustnych przekazów, miała zaledwie 22 lata. Postaramy się odnaleźć dokument o jej śmierci.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------

Działo się we wsi Długa Kościelna 24.01/5.02 1888 o godzinie 3 po południu oświadczono w obecności świadków Jana Gruboka 37 l. i Marcina Książka 27 l. (zimliedciew) mieszkających w Olesinie zawarty został religijny związek małżeński między Pawłem Tkaczykiem (hołojetcom) 21 l. synem zmarłego Piotra i żyjącej Magdaleny ze Świtkowskich małżonków Tkaczyków urodzonym we wsi Olesin i tamże przy matce mieszkającym a Konstancją Miros panną 21 l. córką zmarłych Franciszka i Tekli z Linków małżeństwa Mirosów urodzonej we wsi Olesin i tamże przy bracie (zimliedcom) zamieszkującej. Poprzedzone było trzema zapowiedziami 3/15.01 i w dwie następne niedziele tego roku. Akt ten w obecności niepiśmiennych odczytany został i przez nas tylko podpisanym.


Ogólny sens dokumentu jest oczywiście zachowany, chociaż słowa w nawiasach napisane fonetycznie nie do końca są dla nas znane, myślę że chodzi o jakieś ówczesne zajęcia. I tu znowu prośba do Was zaglądających na blog o pomoc, może ktoś przetłumaczy ten dokument w sposób dosłowny z wyjaśnieniem słów, które w tłumaczeniu są w nawiasach.


Bogdan.

Napisali o nas

Tygodnik "Co słychać"

Kliknij, by powiększyć.

Dziękujemy Panie Jacku za zainteresowanie się naszym blogiem i zachęcanie innych do współtworzenia go.
Jesteśmy z Bogdanem otwarci na wszystkie Państwa historie rodzinne.
Niemniej przeto dodam pewne sprostowanie do artykułu: otóż ja ( Joanna) nie jestem z Dębego. Mieszkam w Olsztynie- tym na północy kraju a z Dębem, Olesinem, Aleksandrówką powiązane są moje losy ,właśnie po przez tożsamość rodową, historię rodziny.

Zastanówmy się chwilę nad swoją rodziną i przodkami. Weźmy kawę i usiądźmy chwilę przed komputerem.
Co by było, gdyby los zabrał ich wcześnie? Odpowiedź prosta- nie byłoby nas, naszych dzieci, wnuków.
Życie jednej osoby- to życie wielu następnych pokoleń. Mając ten blog do dyspozycji oddajmy im hołd chociażby samymi wspomnieniami o nich, starymi zdjęciami, które zachowały się z pożogi wojny jednej i drugiej, z zapamiętanych z dzieciństwa opowieści dziadków. Nam następnym pokoleniom jest obojętne czy nasz pradziadek pobił się z sąsiadem o krowę, czy nie. Liczy się to, że WIEMY o tym i o tym możemy opowiedzieć następnym pokoleniom - Oczywiście  to tylko parafraza - My z Bogdanem dzielimy się tym co mamy. Czekamy teraz na Was.

Ta strona ma przewagę nad innymi stronami o rodach, taką, że nie ograniczamy się do jednego czy dwóch nazwisk. Po za tym nie ma w całym kraju takiej strony, która skupiałaby historie tylu rodów co ta.

W galeriach starych zdjęć możecie odkryć nieznane wam zdjęcia na których są wasi przodkowie. Zajrzyjcie koniecznie.

A ja któregoś dnia opowiem wam dlaczego w pewnym czasie, za okupacji niemieckiej, wszyscy mieszkańcy gminy nosili.......jarmułki na głowach.

Pozdrawiam
Joanna

Olesin 

Paweł syn Piotra.

Z dokumentów jakie mamy, należy wprowadzić poprawki.
Zerkając na wpis "Niespodziewane odkrycie", okazuje się, że Paweł urodził się w 1867 roku, pierwszego czerwca a nie jak przypuszczaliśmy w 1866.

Oto akt urodzenia.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Działo sie we wsi Długa Kościelna dnia drugiego czerwca Tysiąc osiemset sześćdziesiątego siódmego (02.06.1867) o godzinie drugiej po południu stawił się Piotr Tkaczyk, Kolonista zamieszkały w Olesin, lat czterdzieści (40) mający w obecności Jana Grabowskiego Kolonisty zamieszkałego w Ostrowiu lat pięćdziesiąt sześć (56) i Franciszka Mirosza Kolonisty zamieszkałego w Olesinie, lat czterdzieści mający i ukazał Nam Dziecię płci męskiej, oświadczając iż takowe urodzone jest w Olesinie, w dniu wczorajszym w godzinie ósmej w wieczór z jego małżonki Magdaleny z Świdkowskich, lat trzydzieści siedem mającej.
 Dziecięciu temu na Chrzcie Świętym w dniu dzisiejszym przez Nas odbytym nadane zastało imię Paweł, a Rodzicami jego Chrzestnemi byli wyżej wspomniany Jan Grabowski i Małgorzata Znaniecka.
 Akt ten oświadczającemu i świadkom przeczytany, a gdy ci pisać nie umieją, przez Nas podpisany został."

Myślę że tu nie ma problemu, bo przecież chodzi o pamięć.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

I jak się okazało miał nie pięcioro a sześcioro rodzeństwa.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Jego pierwsza żona nazywała się Miros, imienia nie znamy i nic o niej nie wiemy.........."

Jednak coś już wiemy. Pierwsza żona Pawła miała na imię Konstancja, miała lat ....  .

Mamy akt ślubu Pawła i Konstancji ale to następnym razem.

Dziękuję w imieniu Asi i swoim Pani Ani Woźnicy za pomoc w rozszyfrowaniu wieku Piotra Tkaczyka w dniu ślubu. Miał wtedy osiemnaście lat i OSIEM miesięcy.


Bogdan.

Z gazety dziadków.

Jako ciekawostkę przeczytajcie jakie rady dawano gospodarzom w 1935 roku.

---------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

Ciężko powiedzieć czy już wcześniej nikt na taki pomysł nie wpadł

ale Paweł Sado w 1917 roku

, jeszcze o takim wypasaniu bydła nie pomyślał,

bo nie byłoby później problemów o których mówi notatka poniżej.

----------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

Jak widać Józef mój pradziadek potrafił o swoje walczyć,

dziś może się to wydawać śmieszne i nikt by do sądu

z takiego powodu nie poszedł (chociaż kto wie :-)),

ale wtenczas cała rodzina utrzymywała się z tego,

co urodzi ziemia i każda strata, to kromka chleba mniej.

Bogdan.

Znalezione na mapie

Mapa wydana przez Wojskowy Instytut Geograficzny Warszawa 1937.

Miłego przeglądania
Joanna
Kliknij na zdjęcie i powiększ:

 

 

 

 

 

Trochę historii

-->

Osłabienie imperium rosyjskiego wstrząsami rewolucji 1905 roku stworzyło korzystne warunki dla rozwoju życia politycznego, społecznego i religijnego. Jesienią tego roku do Kazimierza Wysockiego, urzędnika kolejowego na stacji w Dębem, zgłosiła się delegacja wsi Wielgolas w osobach Antoniego Szostaka i Franciszka Malesy i oznajmiła, że życzeniem wsi Wielgolas jest podjąć trud zbudowania świątyni pańskiej. Wybór miejsca nie nastręczał żadnych kłopotów. Zdaniem wszystkich przyszłych parafian kościół powinien stanąć w miejscu starej karczmy. Jak czytamy w kronice pisanej przez Kazimierza Wysockiego "Przyszłym parafianom chodziło o to, żeby mieć przed Stwórcą tę zasługę, że zburzyli budynek, w którym mieściło się zło i grzech, a wznieśli świątynię Bogu." Jednak okazuje się, że podobnie jak Dobro tak i Zło jest wciąż obecne w naszym życiu - kilkadziesiąt lat później w pobliżu kościoła postawiono nową karczmę. Dodatkowym argumentem za budową świątyni w tym miejscu było to, że było to miejsce uświęcone walką za wolność. Przy kopaniu fundamentów znaleziono wiele kul armatnich. Inicjatywa Wielgolasu znalazła silne poparcie u właścicielki majątku Dębe Wandy Chroszczewskiej. Wkrótce powstał komitet budowy do którego należeli: Szostak, Malesa i Świtkowski z Wielgolasu, Wysocki, Ładno, Bartnicki z Dębego, Książek z Aleksandrówki, Tkacz z Olesina, Kobza z Rysia, Gańko z Kobiernego oraz weteran 1863 - Napoleon Kosiński. Na czele stanął właściciel majątku Ruda hr. Starzeński, który załatwił wszystkie formalności z administracją rosyjską. Inicjatywa spotkała się z przychylnością Metropolity Warszawskiego Chrościak Popiela. Projekt kościoła przygotował znany architekt - Józef Dziekoński, roboty murarskie wykonał majster murarski Biesseu. Dzięki ofiarności parafian roboty nie były nigdy przerwane i już w 1906 odbyła się ceremonia założenia kamienia węgielnego, której dokonał dziekan miński ks. Kazimierz Sobolewski. W trzy lata po zawiązaniu Komitetu można już było prosić o konsekrację nowego kościoła. Upragniony ten dzień nastąpił 26 sierpnia 1908 roku. Konsekracji dokonał ks. biskup sufragan warszawski K. Ruszkiewicz. Pierwszym proboszczem został ks. Stanisław Zaręba, który przybył do parafii w 1913 roku. Bardzo znamienny dla tamtych czasów był sam porządek działań. Chłopi zwrócili się do inteligenta pracującego, razem wybrali na przewodniczącego komitetu ziemianina. Do gotowego już kościoła zaprosili księdza. (na podst. art. ks. Zbigniewa Skiełczyńskiego) 

Joanna

Czarne i białe

Choć zdjęcia z tamtych czasów są czarno białe to nasza wyobraźnia wcale nie musi w takich kolorach widzieć minionych chwil.
Pomaga nam w tym Joanna, której pasją są stare zdjęcia, ratowanie ich a tym samym ratowanie pamięci o ludziach uwiecznionych na tych zdjęciach.Zajmuje się również kolorowaniem starych fotografii co pozwala nam na inne spojrzenie na tamte czasy.

Oto próbka jej umiejętności.

 

oryginał

efekt jej pracy

oryginał

efekt pracy

Zdjęcia te odnajdziecie w galerii , myślę że świetnie dobrała kolory co tworzy naprawdę niepowtarzalny klimat tych zdjęć.

Bogdan.

Niespodziewane odkrycie

-->

Oprócz wspomnień starszyzny w rodzinie, wspomagamy się oczywiście wizytami w archiwum miejscowym i korzystając z uprzejmości urzędniczki przeglądamy akta, które nas interesują.

Mówię „my” bo nie jestem sam w tych poszukiwaniach, oprócz Joanny, którą ogranicza niestety odległość nie sposób nie wspomnieć o Henryku, bez którego drzewko rodzinne nie miałoby tylu „gałęzi” ile ma.

Zbierając informacje o Pawle Tkaczyku naszym wspólnym przodku ustaliliśmy, że urodził się w 1866 roku, miał pięcioro rodzeństwa, siedmioro dzieci z Anną Tkaczyk zd.Woźniakowską, ale mało, kto wie, że Anna była jego drugą żoną.

Jego pierwsza żona nazywała się Miros, imienia nie znamy i nic o niej nie wiemy oprócz tego, że około pół roku po ślubie zmarła i Paweł mając 21 lat został młodym wdowcem, jak nie trudno obliczyć było to koło 1887 roku.

I tak szukając informacji w archiwum zupełnie przypadkiem natknąłem się na dokument z 1914 roku napisany w języku zaborcy a mówiący o tym że …

                                       Powiększ dokument

W 1914-09-19 o godzinie 10 rano zjawili się  Jan Gruba i Wojciech Miros, oznajmili ze we wsi Olesin dnia poprzedniego o 6 wieczorem zmarła Marcjanna Tkaczyk sześciodniowa córka Pawła i Anny z domu Woźniakowskiej Tkaczyków.

Czyli Paweł Tkaczyk miał ośmioro dzieci, myślę, że już nie dowiemy się wiele o małej Marcjannie, dlaczego zmarła i gdzie została pochowana.

Jak widać warto było poszperać w dokumentach i wskrzesić pamięć o tak krótko żyjącej Marcjannie.

Bogdan.