Marzenia naszych dziadków. Rok 1932

W starym czasopiśmie znalazłam taki oto obrazek zatytułowany " Marzenia ściętej głowy"- w tłumaczeniu dla gimnazjalistów : marzenia, które się nie spełnią.

Czyżby już w 1932 roku, czyli 81 lat temu, wiedzieli, że są to życzenia nierealne dla naszego narodu?

Przeanalizujmy każde życzenie, począwszy od pierwszego z lewej strony:
1- Puste kasy. Nie ma komu dawać społecznych pieniędzy. Nie ma kolejek Ludzie nie potrzebują zasiłków.
2- Ludzie są dla siebie uprzejmi.
3- Dość antysemityzmu w Polsce.
4- Wszyscy komornicy umarli z braku pracy.
5- Wszędzie przyjmują cię do pracy z "otwartymi" ramionami.
6- Brak zawiści między bogatymi i biednymi.
7- Kobiety nie chcą wydawać pieniędzy na bezużyteczną modę.....hahahahaha...to dobre!
8- Szubienica dla darmozjadów i łapówkarzy.
9- Szczęśliwy ojciec to taki, który jest "wypasiony" na golonce, ma gruszki na wierzbie, psa i gromadkę dzieci....no i najważniejsze....swój własny, pełen pieniędzy sejf.


Eh...dziadkowie...żebyście wiedzieli..............


Pozdrawiam
Joanna

O czystości dziadów naszych.

Artykuł pochodzi ze strony histmag.org

Jak było na wsi? Nie lepiej niż w mieście.

[...]
Wiejskie chałupy, w których wespół zamieszkiwali ludzie i bydło roiły się od wszelkiego robactwa. Karaluchy, pchły, wszy oraz szczury, na co dzień towarzyszyły swoim żywicielom przenosząc na nich wiele zakaźnych chorób łącznie z dżumą i durem plamistym.
Mieszkańcy myli się rzadko, ograniczając się jedynie do okolic twarzy i rąk.
Starsze pokolenia zwłaszcza w zapadłych kątach np. na Polesiu odznaczały się ogromnym niechlujstwem – dowodził Stanisław Poniatowski – Mycie polegało na rozcieraniu po twarzy wody, wypryskiwanej z ust na podstawione dłonie, szyja ani inne osłonięte części ciała u dorosłych z reguły nigdy nie były myte, wyjąwszy stopy, które latem przy chodzeniu boso po chlewach i stajniach zbyt się zanieczyszczały

Higiena osobista, choroby zakaźne, mycie głowy. Metody, przesądy i zabobony.

Najpopularniejszym środkiem czystości był ług – gęsta mieszanina popiołu i gorącej wody. Nieczęsto natomiast używano mydła, uważając go za niepotrzebny przedmiot bogactwa i zbytku. Ubrań nie zmieniano praktycznie wcale, zdarzało się, że tą samą koszule wkładano kilkakrotnie. Nic zatem dziwnego, że brudni, niedomyci ludzie, miesiącami chodzący w tej samej odzieży, stawali się siedliskiem robactwa, zapadali na świerzb, malarię, czy wreszcie dur brzuszny. Sytuację pogarszał dodatkowo pogłębiający się analfabetyzm, zacofanie, a także ślepa wiara w przesądy i zabobony.
Przesąd, że za wyniesionemi kilku prusakami do sąsiada, gdzie ich niema, wyemigrują wszystkie – pisał Czesław Pietkiewicz – robi to, że we wsi bez prusaków niema ani jednej chatyny. Skoro tylko ktoś postawił zrąb, jeszcze bez sufitu i dachu, już mu sąsiedzi, w tajemnicy jeden przed drugim, niosą po kilka sztuk „narozpłód”, tak, że gospodarz, wnosząc się do nowego domu, spotka tam już zadomowione Prusaki.
Kołtun na XVIII-wiecznym włoskim sztychu. Specyficznym symbolem higieny polskiego społeczeństwa wiejskiego był również kołtun – plątanina nieczesanych i tłustych włosów – który uważano za siedlisko złych demonów i podstępnych duchów. Powszechnie sprzeciwiano się jego obcięciu, czekając aż sam odpadnie, lub też oddawano się w ręce wykwalifikowanych w tym względzie czarowników i guślarzy.
Obcinaniem kołtunów trudnili się zawodowo gonciarze, – odnotowała w swej pracy Anetta Stachoń – czyniąc z tego banalnego zabiegu magiczną i religijną ceremonię. Niektórzy posiadacze kołtunu wierzyli, że chroni on przed chorobami oczu i innymi nieszczęściami.
Warto zaznaczyć, że to przekonanie o szkodliwości mycia głowy było w XIX wieku zjawiskiem masowym. Jeszcze u progu XX stulecia notowano głosy autorytetów medycznych, które stanowczo tego odradzały, w zamian zalecając częste nabłyszczanie, pomadowanie i pudrowanie włosów.
Mycie głowy jest często przyczyna migren lub uporczywego bólu zębów. Aby utrzymać w porządku włosy wystarczy je natłuszczać odrobinę i oczyszczać otrębami lub pudrem ryżowym (…). Kiedy trzeba upiększyć włosy na głowie, należy być bardzo ostrożnym w kwestii mycia. Zamiast tego posypcie przed udaniem się na spoczynek wierzch głowy i między włosami jakimś pudrem wysuszającym i czyszczącym, rankiem zaś usuńcie go grzebieniem.- przestrzegano

Sytuacja zmieniła się dopiero wtedy, gdy w połowie stulecia upowszechniły się łaźnie publiczne i zakłady kąpielowe. Pierwszą tego typu instytucję otworzono w Poznaniu (1840), potem w Warszawie, z czasem również i w innych miastach polskich. Organizowano tam wycieczki ze szkół, fabryk i dziecięcych ochronek. Sporą popularnością cieszyły się również kąpiele w Wiśle, które dla mieszkańców stolicy stały się niemalże rokrocznym rytuałem. Stopniowo odkryto także dobrodziejstwa samodzielnej łazienki, w której synonimami czystości były pachnące wonnymi olejkami mydło i bieżąca woda

*********************
Olbrzymią rolę w popularyzacji tego zagadnienia odegrała Lucyna Ćwierczakiewiczowa, niekwestionowany w tym czasie autorytet w kwestiach kulinarnych. W wydawanych przez siebie kalendarzach i poradnikach, sporo miejsca poświęciła sprawom higieny, zdrowego odżywiania, ubioru i kosmetyków. Powoływała się przy tym na porady znanych i cenionych warszawskich higienistów i lekarzy, tłumaczyła artykuły zachodnioeuropejskich specjalistów, czy wreszcie dzieliła się własnymi doświadczeniami w tej dziedzinie.
Ćwierczakiewiczowa wychodziła z założenia, że należy pozbyć się panujących w społeczeństwie zahamowań i stereotypów, przeciwstawiając im jednocześnie nowoczesne sposoby walki z brudem i bałaganem. Szczególne zadanie wyznaczyła kobiecie, z której nie tylko uczyniła strażniczkę domowego ogniska, ale także popularyzatorkę czystości i porządku: Krótki ten pogląd na stanowisko kobiety pokazuje widocznie jak wielką rolę odgrywać one mogą, skoro się zechcą przejąć szczerze obowiązkami swego posłannictwa – mówiła.
Równocześnie wszelkie wcześniejsze zaniedbania, związane z nieodpowiednim prowadzeniem gospodarstwa, przypisała zaistniałym w poprzednich epokach błędom edukacyjnym.
Dawniej higiena – pisał w jej „Kalendarzu na rok 1877” doktor Pląskowski – zaledwie tylko z nazwiska znaną była kobietom, a maksymy jej niektóre od czasu do czasu wygłaszali nauczyciele, lub też lekarze i to w chwilach już tak stanowczych, że widoczne groziło niebezpieczeństwo pod względem zdrowia, a często nawet i życia samego. Wprawdzie czasami spotkać się było można, z jakim pobieżnie napisanym artykułem w poradnikach domowych, w kalendarzach, lub pismach periodycznych, jednakże w sposób taki, traktowana nauka tak ważna, nie mogła wywrzeć wpływu należytego na wychowanie kobiet i pomyślne ich uzdolnienie do życia higienicznego, a skutki opłakane w braku znajomości zasad prawdziwych do utrzymania zdrowia, podkopywały częstokroć ich czerstwość wrodzoną, albo też w postępie chorobliwym, zwolna niszczącym ciało i ducha zatruwały szczęście całych familij i następnych pokoleń
[...]

Po więcej porad naszych prababć...zapraszamy tu:
http://histmag.org/W-walce-ze-stereotypami.-Zdrowie-i-higiena-kobiet-w-kalendarzach-Lucyny-Cwierczakiewiczowej-3092 

Pozdrawiam
Joanna

Dwa kółka, trzy ząbki - czyli jak sie kiedyś kradło

Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, w jaki sposób złodzieje zostawiają sobie informacje, to uchylamy rąbka tajemnicy. Nie wiemy, czy ten system szyfrowania funkcjonuje dzisiaj, ale na przełomie lat 20. i 30. XX wieku działał bardzo dobrze....przynajmniej w Warszawie i okolicach.

Ja bym się nie domyśliła...a Wy?

Pozdrawiam

Joanna

Dla grzybiarzy

Zrobiłam a właściwie zaprojektowałam nalepki na słoiki z grzybkami.
Serdecznie zapraszam do pobrania ze strony:

http://www.4shared.com/office/2tmPw14p/Nalepki_na_sloiki_Vardamir.html?refurl=d1url

Wielkość nalepki : 70x45mm

Format wydruku : A4

Ilość nalepek na arkuszu: 12

Format zapisu pliku:  .pdf

Pozdrawiam

Joanna

Osłonki na słoiki:

http://www.4shared.com/office/vRdD8bwz/papier_na_pokrywki_od_sloikow2.html?refurl=d1url 

Spiżarka Pani Teresy 

Skleiłam

Myślałam, że będę miała z tym problem, gdyż tak bardzo rozgałęzione jest nasze drzewo genealogiczne.
Ale udało mi się.
I wiecie co?
Jestem dumna, że mam takie drzewo !!!!

W sobotę (5-06) miałam gości. Przyjechał kuzyn Jacek Frelak z rodziną. Oczywiście nie bezpośrednio do mnie tylko do mojej siostry ciotecznej Iwony, ale zobaczyć się musieliśmy. I tak oto, dzieci rodzeństwa mojej mamy Eugenii, spotkały się po latach.

 
Fajnie było.

Aaaaa i najważniejsze..gdybyście chcieli RODZINKO, przyjechać na obchody Bitwy pod Grunwaldem to...bierzcie namioty i "wbijajcie się". Miejsce się znajdzie a do Grunwaldu to "rzut beretem".
Może taki mały zlocik?

Pozdrawiam
Joanna

Konstytucja 3 Maja wersja dla młodzieży

Tak. Dziś mamy święto uchwalenia konstytucji. Czemu to święto jest takie ważne dla wszystkich Polaków, że aż flagi trzeba wywieszać i ma się wolne od pracy?
Ano dlatego, że to był dzień, w którym słowo Rzeczypospolita Polska stało się realne. Jak wiecie z historii zawsze znalazł się chętny sąsiad, który miał "chrapkę" na nasz kraj, I tak stłamszeni, oszukani, wykorzystani potrafili się nasi dziadowie "odrodzić" jako Polacy.
Właściwie nie było Rzeczypospolitej Polskiej tylko były dwa narody: Królestwo Polskie i Wielkie Księstwo Litewskie. Mieliśmy nawet wspólny herb.

Połączenie tych dwóch narodów jak określano Polskę dała nam Unia Lubelska...to taki trakt podpisany przez rządzących częściami naszego królestwa...hm...inaczej mówiąc to tak jakby prezydent Warszawy rządził się swoimi prawami a na przykład Olsztyna swoimi. A kiedy Car Iwan Groźny zaczął "nawalać" jednych z nich to wiadomo, że nie mieli szansy. Właśnie dlatego spotkali się w Lublinie i spisali taki taki trakt mówiący o tym, że stają się Unią ( tak jak teraz jesteśmy w Unii Europejskiej) i jak coś to tłuc się będziemy z innymi jako Rzeczypospolita Obojga Narodów.
Najgorsze w tym wszystkim było to, że mimo iż byliśmy w tej Unii to każdy z tych "prezydencików-szlachcików" ,chciał być najważniejszy. Ot taka cecha Polska. I jak się spotykali by wnieść jakaś ustawę to wystarczyło by jakiś "pajacyk" wyskoczył i krzyknął "Liberum veto" wtedy wszystko szlag trafiało., Wystarczy, że ktoś miał ciężki dzień albo był na kacu po okowicie lub też przekupiony został przez wroga.
I co z tego, że Rzeczypospolita Obojga Narodów miała króla jak on ...nic nie mógł zrobić jak któryś z tych , dziś nazwalibyśmy ich posłami, krzyknął to zaczarowane słowo?
Dlatego też 3-go Maja 1791 roku zebrali się wszyscy jeszcze raz...a sporo ich było:

r

I postanowili ograniczyć te "liberum veto". Tam ustanowili więcej reform, bo chociażby to, że zrównano mieszczan i szlachtę na jeden poziom lub na przykład to, że wzięto chłopów pod ochronę i zaprzestano takiego wyzysku jaki był wcześniej. Inaczej mówiąc, wzięli się ci nasi przodkowie w garść i uporządkowali ten bałagan, który mieli w rządzeniu. Oj nie spodobało się to naszym sąsiadom. Wyobraźcie sobie przez wieki mogli nas tłuc jak im się podobało a tu raptem Polacy się jednoczą, dogadują (to cud) i na dodatek spisują Konstytucję (drugą na świecie spisaną konstytucje, bo pierwsza była amerykańska). Oczywiście, król nadal miał ograniczone kompetencje ale za to inni mieli łatwiejszy sposób na dogadanie się.
I tak Rzeczypospolita Polska w końcu stała się silnym państwem- a wystarczyło się tylko spotkać i spisać Konstytucje.

Mieliśmy za sprzymierzeńców Prusy a Ruskie i tak byli zajęci wojną z Turkami i Szwecją więc nie zwracali na nas uwagi.
Tak wiem, spytacie się co się stało, że potem i tak doszło do rozbiorów Polski. No cóż. Naszą cechą narodową jest to, że jak coś idzie dobrze to zawsze znajdzie się ktoś kto chce być "mądrzejszy" i myśli o własnych czerech literach. Czyli ZAZDROŚĆ jest nasza cechą narodową przekazywaną zresztą z pokolenia na pokolenie.
Dwóch takich gości zwanych magnatami czyli: Stanisław Szczęsny Potocki i niejaki Ksawery Branicki nie mogąc już krzyknąć swojego "liberum veto"i którym nie podobało się to, że mało będą mogli- tak się zezłościli na Konstytucję, która jakby nie patrzeć ograniczała ich rządy, że pierwsze co zrobili to pojechali do Carycy Katarzyny Wielkiej - tak tej od konia- i namawiali ją, żeby zajęła się tą całą Rzeczpospolitą Polską i Konstytucją. Chcieli, żeby stworzyła coś w rodzaju  konfederacji skierowanej przeciw królowi i Konstytucji 3 Maja A że Imperatorowa właśnie podpisała pokój z Turkami a zachłanna na ziemie Polskie była bardzo, to.... no właśnie  w 1792 doszło do wojny polsko-ruskiej. Jako, że  my dopiero co Konstytucje uchwaliliśmy, zbieraliśmy siły i budowaliśmy właściwie od początku wszystko, to ani wojska nie było z prawdziwego zdarzenia ani jakiejkolwiek strategii.
No i oberwaliśmy.
Po utracie niepodległości w 1795, przez 123 lata rozbiorów, Konstytucja przypominała o walce o niepodległość. Zdaniem dwóch współautorów Konstytucji: Ignacego Potockiego i Hugona Kołłątaja była "ostatnią wolą i testamentem gasnącej Ojczyzny".
I mimo, że nam z tego nic tak właściwie nie przyszło, to ta nasza Konstytucja z 3 Maja otworzyła drogi dla innych państw do demokracji.


 Dlaczego świętujemy i wieszamy flagi?
Bo w ciągu tego jednego dnia staliśmy się Mocarstwem, którym nigdy wcześniej nie byliśmy i którym prawdopodobnie nigdy nie będziemy a dlaczego wcześniej nie świętowaliśmy tego dnia? Bo zły duch Carycy nazwijmy go komunizmem, nie pozwalał na to.
Więc wywieszajcie flagi. Pokażcie, że Wy nie jesteście ani z rodu Potockiego ani Branickiego.

Młodzieży, językiem prostym, wytłumaczyć starała się:  Joanna

Smoleńsk

Katyń.

 Złe miejsce  ....   .

Święta.

Mały zastój na blogu, ale już za momencik będą nowe informacje.
A tym czasem, życzę wszystkim radosnych i wesołych Świąt Wielkanocnych.

    Bogdan.

Nasze koperty

Chyba nikt w Polsce nie ma tak pięknych kopert jak mieszkańcy naszych terenów:
Więc niech inni patrzą i zazdroszczą ;) :
Koperto-widokówka

 

   

  

  

 

Szkoda, że aparat nie oddaje piękna. Dodatkowe zdobienia powodują, że koperty są WYJĄTKOWE.
W tle mapa z 1937 roku.


Joanna

Gwara?

Jak mówili nasi przodkowie? Czy mieliśmy jakąś gwarę?
Zapytałam się o to Eugenii i Aleksandry:
- Gwarę? Myślisz o takim mówieniu jak Ślązacy, czy Kaszubi? A w życiiuu! - odpowiedziała mi Aleksandra po tym jak zadałam jej pytanie.
- No ale chyba mówili jakoś specyficznie ciociu. W każdym regionie jest jakaś gwara albo mówią tak specyficznie.- powiedziałam.
- Ja pamiętam jak macocha mnie przedrzeźniała bo powiedziałam "co to za szmaciak" pokazując na szmatę leżąca na podłodze. Na co ona zaczęła się ze  mnie śmiać i tak złośliwie mówić "szmaciak, szmaciak mówi się smaciak!" - Przypomniała sobie Eugenia.
- Aaaa Tak! było tak, że nasi przodkowie nie mówili "sz" tylo "s". Na przykład nie mówili "mówisz" tylko "mówis", nie "szopa" tylko "sopa" ale to było tak naturalne, że nikt na to nie zwracał uwagi. - Powiedziała Aleksandra.
- Tam jeszcze coś było. Nie mówili Kamil tylko Kamnil, nie mówili "miałem" tylko "mniałem"- Eugenia zamyśliła się
- Rozumiem. Przekształcali głoskę "mi" w "mni"...hahahaha to teraz już wiem, dlaczego niektórzy mówią na poziomicę "poziomnica"- odpowiedziałam.
- I teraz już wiesz dlaczego na nagrobku kuzynów jest napisane "Mirosz", bo tak się na prawdę nazywali, choć w dowodach mają w tej chwili Miros.
- Czyli gwary nie było. - Podsumowałam rozmowę.

Dzień Babci i Dziadka.

Wszystkiego najlepszego dla wszystkich babć i dziadków.

 Bogdan.

Napisali o nas

Tygodnik "Co słychać"

Kliknij, by powiększyć.

Dziękujemy Panie Jacku za zainteresowanie się naszym blogiem i zachęcanie innych do współtworzenia go.
Jesteśmy z Bogdanem otwarci na wszystkie Państwa historie rodzinne.
Niemniej przeto dodam pewne sprostowanie do artykułu: otóż ja ( Joanna) nie jestem z Dębego. Mieszkam w Olsztynie- tym na północy kraju a z Dębem, Olesinem, Aleksandrówką powiązane są moje losy ,właśnie po przez tożsamość rodową, historię rodziny.

Zastanówmy się chwilę nad swoją rodziną i przodkami. Weźmy kawę i usiądźmy chwilę przed komputerem.
Co by było, gdyby los zabrał ich wcześnie? Odpowiedź prosta- nie byłoby nas, naszych dzieci, wnuków.
Życie jednej osoby- to życie wielu następnych pokoleń. Mając ten blog do dyspozycji oddajmy im hołd chociażby samymi wspomnieniami o nich, starymi zdjęciami, które zachowały się z pożogi wojny jednej i drugiej, z zapamiętanych z dzieciństwa opowieści dziadków. Nam następnym pokoleniom jest obojętne czy nasz pradziadek pobił się z sąsiadem o krowę, czy nie. Liczy się to, że WIEMY o tym i o tym możemy opowiedzieć następnym pokoleniom - Oczywiście  to tylko parafraza - My z Bogdanem dzielimy się tym co mamy. Czekamy teraz na Was.

Ta strona ma przewagę nad innymi stronami o rodach, taką, że nie ograniczamy się do jednego czy dwóch nazwisk. Po za tym nie ma w całym kraju takiej strony, która skupiałaby historie tylu rodów co ta.

W galeriach starych zdjęć możecie odkryć nieznane wam zdjęcia na których są wasi przodkowie. Zajrzyjcie koniecznie.

A ja któregoś dnia opowiem wam dlaczego w pewnym czasie, za okupacji niemieckiej, wszyscy mieszkańcy gminy nosili.......jarmułki na głowach.

Pozdrawiam
Joanna

Olesin 

Wizyta w Archiwum Państwowym w Otwocku

Wybrałem się z Moniką do archiwum w Otwocku, żeby odszukać dokumenty związane z rodziną i muszę powiedzieć, że wyprawa była bardzo owocna. Przeglądanie starych dokumentów (papierowych), przeglądanie mikrofilmów z początku dziewiętnastego wieku, robienie notatek a przede wszystkim rozszyfrowanie tego co napisał wtedy ówczesny ksiądz było bardzo trudne (mimo że w języku Polskim) charakter pisma miał ....  . Informacji jest mnóstwo tylko te kilka godzin tam spędzonych to o wiele za mało, żaby wszystko przejrzeć.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Monika znalazła dużo informacji które ją interesowały, ja natomiast dowiedziałem się jak nazywał się i skąd pochodził mój prapraprapradziadek. Nazywał się Michał Tkaczyk.

Dużo więcej informacji dowiemy się kiedy dostaniemy zamówione przez nas skany dokumentów, które nas interesują.

Niestety musimy poczekać do połowy grudnia.

Bogdan

Święto Niepodległości.

Obchodzimy dziś 91 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości.
A jak to się odbyło? Przeczytajcie.


 "Rankiem 10 listopada 1918 r., uwolniony przez Niemców po 15 - tu miesiącach pobytu w twierdzy magdeburskiej Józef Piłsudski wrócił do Warszawy.

 Jego powrót z twierdzy wywołał entuzjastyczne demonstracje oraz wyzwolił długo tłumioną wolę pozbycia się z miasta 30 - tysięcznego garnizonu niemieckiego.
   10 i 11 trwało rozbrajanie Niemców, w czym szczególną rolę odegrała młodzież Warszawy, skupiona w szeregach Polskiej Organizacji Wojskowej, milicji, socjalistów oraz niezrzeszona.

Po kilkudziesięciu zaledwie godzinach, dawna oraz przyszła stolica Polski była znów w polskim posiadaniu. 11 wieczorem Rada Regencyjna

(tymczasowa forma najwyższej władzy w Królestwie Polskim), w składzie: Józef Ostrowski, Aleksander Kakowski, Zdzisław Lubomirski,  która 7 października proklamowała niepodległość Polski, zdecydowała się przekazać Józefowi Piłsudskiemu władzę wojskową, oraz w trzy dni później, tj. 14 listopada, Regenci zrzekli się na jego rzecz całej władzy cywilnej. Tego samego dnia Józef Piłsudski, rzeczywisty, choć nieformalny jeszcze przywódca odradzającej się Polski, wydał swój pierwszy urzędowy akt:

 "Wyszedłszy  z  niemieckiej  niewoli, zastałem  wyzwalającą  się Polskę w najbardziej chaotycznych stosunkach wewnętrznych i zewnętrznych, wobec zadań niezmiernie trudnych, w których lud polski sam musi wykazać swoją zdolność organizacyjną".

 16 listopada 1918 r. Piłsudski wysłał, datowaną na 11 listopada, depeszę do USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch i Niemiec informującą o powstaniu niepodległego państwa polskiego.
   Tak właśnie jesienią 1918 roku Polska - jak się wówczas potocznie mówiło - "wybuchła". Jędrzej Moraczewski, świadek tamtych wydarzeń, pisał: "Niepodobna oddać tego upojenia, tego szału radości, jaki ludność polską w tym momencie ogarnął. Po 120 latach prysły kordony (...) Wolność! Niepodległość! Zjednoczenie! Własne państwo (...) Cztery pokolenia nadaremno na tę chwilę czekały, piąte doczekało".
    Polska "wybuchła" 11 listopada, ale były to dopiero początki niepodległego państwa. Wtedy u progu niepodległości, w zasięgu władzy polskiej znajdowały się ziemie b. Królestwa Polskiego i Galicji - a i to nie wszystkie. Powstające państwo polskie nie było jeszcze w pełni zjednoczone, nie miało ustalonych granic, obejmowało obszar zaledwie około 140 tys. km², na których mieszkało około 14,5 mln ludności.
   Odzyskanie niepodległości przez Polskę po 123 latach zaborów stanowi jedno z najważniejszych wydarzeń w dziejach państwa polskiego. Był to akt historyczny wprowadzający Polskę po długim okresie nieobecności do grona suwerennych państw.
   Położenie Polski, posiadany potencjał ekonomiczny oraz zasoby demograficzne czyniły nasz kraj ważnym partnerem w gronie państw europejskich, co miało szczególnie doniosłe znaczenie w kształtowaniu się nowoczesnego obrazu polskiego społeczeństwa.
   11 listopada obchodzony był w II Rzeczpospolitej jako Święto Narodowe mające ogromne znaczenie dla milionów Polaków. Był jednocześnie wyrazem szacunku dla minionych pokoleń walczących o wolną Ojczyznę oraz nadziei przyszłych - myślących o jej rozwoju oraz potędze.
   Pamięć o tym dniu, pomimo niekorzystnych dla Polski następstw II wojny światowej, pozostała nadal w mentalności Polaków. Święto Niepodległości przetrwało w tradycji oraz świadomości narodu polskiego jako niezwykle doniosły akt historyczny.
   Dzień 11 listopada został ustanowiony - ustawą Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z 1937 r. - polskim świętem narodowym i pozostawał oficjalnie świętem państwowym RP do roku 1944. W roku 1945 komunistyczne władze PRL jako święto państwowe ustanowiły dzień 22 lipca. Święto Niepodległości, obchodzone w dniu 11 listopada, zostało przywrócone przez  Sejm  RP  dopiero w roku 1989."

(tekst zaczerpnięto z Emkom)

Bogdan.

Jeszcze nie dziś, jeszcze nie teraz....

Kiedy byliśmy w Dębem i udało nam się spotkać z Wami wszystkimi zaskoczyło Was to jak dużo energii i witalności ma w sobie Eugenia. Ona sama po spotkaniu bardzo serdecznie Wam wszystkim dziękowała, że daliście jej możliwość poznania siebie, możliwość wrócenia pamięcią do czasów młodości i możliwość zjednoczenia rodziny- nawet dalekich korzeni.

Teraz myślę, że przeczuwała to, iż drugiej takiej szansy może nie być.

Jeszcze 1-go listopada spotkałam mamę na cmentarzu jak „leciała” na grób mojego ojca a 2-go listopada to ja leciałam do niej około południa, na górkę za Spółdzielnią Mieszkaniową, bo tam Eugenia wywróciła się i już podnieść się nie mogła. Kiedy przyjechałam była już karetka pogotowia. Powiedziano mi, że zabierają ja do Polikliniki i że prawdopodobnie jest to silne złamanie kolana. Wiecie, co to oznacza dla osoby w wieku 80-lat, nawet tak silnej jak Eugenia.

Czekałam w Poliklinice aż ją przywiozą na oddział. Stałam i myślałam tylko o tym, bym nie musiała, żadnych więcej zniczy palić w tym roku. Noga to noga, ale Eugenia ma słabe serce a przecież ostatnio tyle przeżyła. Jak to wytrzyma?

Gdzieś ktoś powiedział, że musi mieć szybko operację, ktoś inny powiedział, że to jest tylko STRATA z funduszu- chodziło o to, że stary człowiek, zabiera to co mógłby dostać ktoś inny a przecież i tak powinien statystycznie już nie żyć- to chyba było najbardziej przykre, bo niestety słyszała to też moja mama a słowa te wypowiedział lekarz do pielęgniarki.

Mama jest w Poliklinice na oddziale ortopedii-  ma ze sobą telefon komórkowy. Gdyby ktoś wyraził chęć zadzwonienia do niej  to podam numer telefonu.

 

Tu z Moniką - wnuczką, córką Władka

Operacje miała wieczorem. Baliśmy się wszyscy o jej serce, ale lekarze zrobili to tak by nie obciążać jej serduszka.
Dziś czuła się dobrze, jednakże wyczułam w głosie, że zdaje sobie sprawę, iż już nigdy nie będzie tak jak kiedyś.

Zawsze przychodziła ( mówiliśmy, że „latała”) do nas nawet wtedy, gdy nie zwracaliśmy się do niej bezpośrednio o pomoc. Zawsze znalazła czas dla każdego z nas. Teraz nasza kolej by dać jej odczuć, że jesteśmy z nią i przy niej.

Wiecie, co jest najgorsze w tym wszystkim? Że my dzieci, mimo, że zdajemy sobie sprawę, iż śmierć rodziców jest nieunikniona- oddalamy tą myśl.

Jeszcze nie dziś Eugenio, jeszcze nie teraz.

 

 *********************************************************************************

A tak wygląda jej kolacja. Nie ma diety- to jest normalna kolacja dla pacjentów. 3zł przypada na emeryta.

Joanna

Jeżeli chcielibyście przekazać jakieś słowa do Eugenii to można to zrobić za pośrednictwem naszej Księgi Gości-ja jej to wydrukuje i zaniosę.

Zaproszenie

Zapraszamy do naszego projektu:

 

Nie obawiaj się. Napisz. Czekamy na ciebie.

Joanna

Zaczynamy

Na razie na zasadzie testów.
Nasza galeria zebranych albumów jest dostępna na stronie:
Strona z galerią
Zapraszamy do odwiedzenia.

W każdym albumie pod zdjęciem jest numer. Jeżeli rozpoznasz kogoś, kto nie został zidentyfikowany to napisz do nas. Bardzo nam to pomoże.
Po lewej stronie są plakietki z osobami, które udało nam się odnaleźć.
Po wyświetleniu osoby, można obejrzeć wszystkie zdjęcia gdzie ta osoba jest. To ułatwia szukanie. Staramy się, aby zdjęcia były dużej rozdzielczości tak by każdy mógł sobie zapisać na komputerze i potem dać do fotografa i uzupełnić swoje albumy.

Już dwie osoby odnalazły zdjęcia, na których są ich przodkowie, chociaż nie wiedzieli o istnieniu takich zdjęć.

Kobiety oznaczane są panieńskimi nazwiskami.

Co jakiś czas tutaj będziemy wrzucać nowinki, które uda się nam zdobyć.

Największa pracę wykonuje Bogdan Ostrowski- to jemu należą się największe DZIĘKUJE